YBSက်ိန္စာ (တတိယပိုင္း)
“YBSက်ိန္စာ”
(တတိယပိုင္း)
=======
ပါးစပ္ကိုအပ္ခ်ည္မ်ားႏွင့္ခ်ဳပ္ထားေသာ ဘုန္းႀကီးတေစၦက ဦီးဝီရရွိရာသို႕ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေလွ်ာက္လို႕လာေနသည္။ တစ္ကိုယ္လံုးေသြးမ်ားေပက်ံေနေသာ ပ်က္က်ထားသေယာင္ရွိသည့္ ကေလးသရဲေလးက ဘုန္းႀကီးတေစၦကိုျမင္မိေတာ့ ရုတ္တရက္ငိုသံတိတ္သြားသည္။
YBS ဒရိုင္ဘာကလည္း ကားကိုစထြက္လိုက္ၿပီျဖစ္ၿပီး ကေလးငိုသံလည္းတိတ္သြားေသာေၾကာင့္ ကားေပၚမွာ ကားေမာင္းသံမွအပ အရာအားလံုးက မီးပ်က္သလိုၿငိမ္က်သြားသည္။ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္မွာေတာ့ ျပည္လမ္းရဲ႕ မီးေရာင္မ်ားေၾကာင့္ ေျခာက္ျခားဖြယ္ရာေတာ့ သိပ္မေကာင္းလွ။
ဦးဝီရက ဘုန္းႀကီးအေၾကာင္းကိုခဏသာ စဥ္းစားမိၿပီး ကားမွန္ျပဴတင္းမွတစ္ဆင့္အျပင္သို႕ၾကည့္လိုက္သည္။ ကားသည္ ေျမနီကုန္းခံုးေက်ာ္ကိုတရိပ္ရိပ္ျဖတ္သန္းေနၿပီး ခံုးေက်ာ္ေပၚမွာေတာ့ ဘာသရဲတေစၦမွ မေတြ႕မိေသာ္လည္း ဒဂံုစင္တာ(၁) အေရွ႕ရွိ သစ္ပင္တစ္ခုေပၚတြင္ေတာ့ သရဲမိသားစု အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္ သစ္ပင္ေပၚမွာ က်ပ္သိပ္စြာေနေနရ သည္ကိုေတြ႕လိုက္သည္။
ဦးဝီရက ရုတ္တရက္ သတိဝင္လာၿပီးေဘးကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ ဘုန္းႀကီးက သူ႕ေဘးမွာလာထိုင္ေနသည္ကို သတိထားမိလိုက္သည္။ ဘုန္းႀကီးကသူ႕ရဲ႕ ဒဏ္ရာရေနတဲ့လက္ကို စိုက္ၾကည့္ေနၿပီး ဘုန္းႀကီးရဲ႕မ်က္လံုးေတြကို အကဲခတ္ ၾကည့္မိသေလာက္ေတာ့ သူ႕ကိုမွတ္မိဟန္မတူ။ သို႕ေသာ္ ဘုန္းႀကီးကေတာ့ သူ႕လက္မွ ဒဏ္ရာႀကီးကို မ်က္စိတဝင္းဝင္းႏွင့္ ပင္ၾကည့္ေနမိသည္။ ဦးဝီရက -
“ဘာကိစၥပါလဲ အရွင္ဘုရား”
ဟုေျပာရင္းႏွင့္ သူ၏လက္ႏွစ္ဖက္ကိုကပ္ကာ လက္အုပ္ခ်ီရန္ႀကိဳးစားမိသည္။ ပရေလာကသားတစ္ေယာက္ကို လက္အုပ္ခ်ီဖို႕ႀကိဳးစားေန၍လား သူ၏လက္မွာ ဒဏ္ရာျပင္းစြာရထားျခင္းေၾကာင့္ပဲလားေတာ့မသိ။ ဦးဝီရအေနနဲ႕ လက္အုပ္ကိုေကာင္းစြာခ်ီ၍ မရခဲ့ပါ။
ဘုန္းႀကီးက သူ၏သပိတ္ႏွင့္ ဦးဝီရရဲ႕လက္က ဒဏ္ရာကို တို႕လိုက္ၿပီး ခ်ဳပ္ထားေသာပါးစပ္အတြင္းမွ -
“အား . .ဝါး . . အား . .ဝါး”
ဆိုေသာအသံျပဳကာ သပိတ္ကိုေမးေငါ့ျပလိုက္ မ်က္လံုးက ဒဏ္ရာရွိေသြးမ်ားကို ေသခ်ာၾကည့္လိုက္ႏွင့္လုပ္ ေနသည္။ ဦးဝီရက ဘုန္းေတာ္ႀကီးတက္လာစဥ္က သပိတ္ထဲမွ ေသြးမ်ားသြန္ခ်လိုက္သည္ကို သတိရလိုက္မိၿပီး သူ၏လက္က ဒဏ္ရာကိုစည္းထားေသာ အဝတ္စကိုျဖည္းျဖည္းခ်င္းျဖည္လိုက္သည္။
“အား . . ကၽြတ္ကၽြတ္ . .”
လက္မွာအလြန္နာလာေသာေၾကာင့္ အနည္းငယ္ေတာ့ညည္းတြားမိသည္။ ေသြးမွာ အစကေလာက္ မမ်ားေတာ့ ေပမယ့္ ေသြးတို႕ကေတာ့ နက္ရိႈင္းလွေသာ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္မ်ားထဲမွ တအိအိႏွင့္ပင္ စိမ့္ထြက္ေနဆဲပင္ျဖစ္သည္။ ဦးဝီရကေတာ့ သပိတ္အဖံုးကို ရိုေသစြာျဖင့္ဖြင့္လိုက္ကာ သပိတ္တြင္းသို႕ ေသြးမ်ားကို ထည့္ေနမိေလသည္။ သပိတ္အတြင္းသို႕ တစက္စက္က်ေနေသာ ေသြးမ်ားကိုၾကည့္ကာ ဘုန္းႀကီးသရဲ၏မ်က္ႏွာမွာ ေက်နပ္မႈရွိေနေသာ အရိပ္အေယာင္မ်ားကိုေတြ႕ရသလို ျပည္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မီးေရာင္ေတြရဲ႕ ေအာက္မွာေသခ်ာၾကည့္မိေတာ့ ဘုန္းႀကီးရဲ႕ သကၤန္းက သကၤန္းေရာင္မေပါက္ေတာ့ဘဲ အညိဳေရာင္မွ အနက္ေရာင္သို႕ ကူးေျပာင္းေတာ့သေယာင္ပံုစံမ်ိဳးကိုေတြ႕ ေနရသည္။
ေသြးမ်ား မ်ားျပားလာေလေလ ဘုန္းႀကီး၏မ်က္ႏွာမွာ ပိုမိုေပ်ာ္ရႊင္လာေလေလျဖစ္ၿပီး ဘုန္းႀကီး၏ ခ်ဳပ္ထားေသာ ပါးစပ္မွလည္း အသံၾသၾသႀကီးျဖင့္ -
“အာာာာ . . ဝူ . . . . အာ . . . ဝူ . . . . အာ . . ဝူ”
ဆိုေသာ သံရွည္ဆြဲေသာအသံႀကီးျဖင့္ ေအာ္လာသည္ကိုေတြ႕လိုက္ရသလို ဘုန္းႀကီးသရဲ၏အသားမ်ားမွာလည္း တစ္ဆတ္ဆတ္တုန္လာေနၿပီး ရြဲက်ေနေသာပါးျပင္တစ္ခုလံုးက တဆတ္ဆတ္ႏွင့္တုန္ေနသည္ကို သတိထားမိျပန္သည္။
“အာာာ . .ဝူ . . .အာာာ . . ဝူ . . . အာာာ . . ဝူ”
ဆိုေသာအသံမ်ားသည္ တစ္ျဖည္းျဖည္းႏွင့္က်ယ္ေလာင္လာကာ YBS ကားတစ္ခုလံုးကိုလႊမ္းၿခံဳလာသည္။ YBS ယာဥ္ေမာင္းသူကေတာ့ နားညီးသျဖင့္ စိတ္မရွည္လွေသာ သေဘာျဖင့္ စတီယာရင္ကို လက္နဲ႕ ဒံုးခနဲတစ္ခ်က္ထုလိုက္သည္။ သို႕ေသာ္ “အာာာ . .ဝူ” ဆိုေသာ အသံကရပ္တန္႕မသြား . .။ အသံကတျဖည္းျဖည္းႏွင့္ က်ယ္ေလာင္လာျပန္ေတာ့ေလသည္။
ကေလးသရဲေလးကေတာ့ ဘုန္းႀကီးသရဲကိုၾကည့္ကာ ေၾကာက္ရြံ႕ဟန္ျဖင့္ “ငီး” ဟု ငယ္သံေလးႏွင့္တစ္ခ်က္အသံျပဳ ၿပီး မ်က္လံုးအျပဴးသားေလးႏွင့္ေၾကာက္ရြံ႕စြာၾကည့္ေနသည္။
ဘုန္းႀကီး၏ပါးမ်ားမွာ တုန္ၿမဲထက္တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ပိုမိုကာ တဆတ္ဆတ္ႏွင့္တုန္ခါလာၿပီးေနာက္ သူ၏လက္ႀကီးကို ေသြးမ်ားျဖည့္ထားေသာ သပိတ္ႀကီးထဲသို႕ႏိႈက္လိုက္ကာ ေသြးမ်ားေပက်ံလာေသာ လက္ေခ်ာင္းမ်ားကို ခ်ဳပ္ထားေသာ ပါးစပ္ထဲသို႕ အတင္းထိုးထည့္ၿပီး ေသြးမ်ားကိုေသာက္သံုးေလေတာ့သည္။
စကားမ်ားမွာ “အာဝူး . .” ဆိုေသာစကားမ်ားမွ “ဝူး” ဆိုေသာ စကားသံအျဖစ္ေျပာင္းသြားၿပီး အလြန္အငမ္းမရသည့္ ပံုစံမ်ိဳးႏွင့္ ေသြးမ်ားေပက်ံေနေသာ လက္ေခ်ာင္းမ်ားကို သူ၏ ႏႈတ္ခမ္းခ်ဳပ္ထားေသာ အပ္ခ်ဳပ္ရာမ်ားအတြင္း သို႕မရမက သြင္းကာ ပါးစပ္ကိုလည္းျဖဲၾကည့္ေနသည္။
ပါးစပ္မွာ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းျဖည္းျဖည္းခ်င္းဟလာၿပီး ခ်ဳပ္ရိုးတို႕ကို အတိုင္းသားျမင္လာရသည္။ ဟလာေသာေၾကာင့္ တင္းမာလာေသာ ခ်ဳပ္ႀကိဳးသည္ အထက္ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္ခုလံုးကို စုတ္ျပတ္သတ္သြားေအာင္ ဆြဲဖ်က္ဆုတ္ၿဖဲ ပစ္ေတာ့မည့္ပံုေပါက္ေနကာ ႏႈတ္ခမ္းသားမ်ားမွာလည္း တြယ္ခ်ိတ္အတြင္းမွ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းအားႏွင့္ဆြဲျဖဳတ္ခံရေသာ အသားစမ်ားအလား ခ်ဳပ္ရိုးေၾကာင္းအတိုင္း ေထာ္ကာထြက္လာၿပီး အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားမွာ ခ်ဳပ္ရိုးစေတြက တျဗဳတ္ျဗဳတ္ႏွင့္ ျပဳတ္ကုန္သည္။ ခ်ဳပ္ရိုးစမ်ားျပဳတ္သြားေသာေနရာမ်ားတြင္ ႏႈတ္ခမ္းသည္ ပံုမွန္မရွိေတာ့ဘဲ အသားဖတ္မ်ားအျဖစ္သို႕သာ တျဗန္းျဗန္းကြဲထြက္ကုန္ေတာ့သည္။
ထိုသို႕ကြဲထြက္ေနသည့္ၾကားမွ သပိတ္ထဲမွေသြးမ်ားကိုေသာက္သံုးရင္း “ဝူး” ဆိုေသာ အသံမွသည္ “ဝူး . .အား” ဆိုေသာအသံသို႕ပင္ေျပာင္းလဲသြားခဲ့သည္။ ခ်ဳပ္ရိုးမ်ားက တဗတ္ဗတ္ႏွင့္ျပဳတ္ေနသလို ႏႈတ္ခမ္းစမ်ားကလည္း ခ်ဳပ္ရိုးအရာမ်ားအတိုင္း ကြဲထြက္လ်က္ရွိကာ ဦးဝီရကေတာ့ အလန္႕တၾကားႏွင့္ -
“အရွင္ဘုရား . .အရွင္ဘုရား”
ဟုေျပာေနမိသည္။ ထို႕ေနာက္မွာေတာ့ ၾကည့္ရင္းၾကည့္ရင္းႏွင့္ သူ႕လက္ကေသြးေတြနဲ႕ ေဘးက ဘုန္းႀကီးသရဲ ဘာဆက္ျဖစ္မလဲ မေတြးဝံ့မိတာမို႕ လက္ကိုေတာ့ အဝတ္စမ်ားႏွင့္ျပန္လည္စည္းေႏွာင္ထားလိုက္သည္။ အျပင္ဘက္ကုိၾကည့္လိုက္ေတာ့ YBS ကားသည္ ဟံသာဝတီအဝိုင္းကိုေက်ာ္ေနသည္ကိုေတြ႕ရသည္။ ျမန္မာ့အသံဝင္းထဲကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဝင္းထဲမွာေကာ ပလက္ေဖာင္းမွာပါ ပရေလာကသားမ်ား အလြန္မ်ားျပားစြာရွိေနသည္ကိုေတြ႕ရၿပီး ပလက္ေဖာင္းေပၚတြင္ေတာ့ အက္ဆီးဒင့္ျဖစ္ၿပီး ေသထားသည္ဟုယူဆရေသာသူမ်ားက ပလက္ေဖာင္းမွာ တြန္႕လိမ္ေကာက္ေကြးလ်က္ အသက္ငင္ေနသည့္ပံုစံေတြလုပ္ျပသူကလုပ္ျပ လက္ႏွင့္ လမ္းပလက္ေဖာင္းကိုကုပ္ျခစ္ၿပီး လမ္းမႀကီးေပၚကိုျဖည္းျဖည္းသြားသူက သြားၾကႏွင့္ ျဖစ္ေနသည္။ အခ်ိဳ႕ေသာ ဝိညာဥ္မ်ားက လမ္းမေပၚသို႕ေရာက္သြား ၾကျပီး ညဘက္တစ္ခါတစ္ရံ ျဖတ္သန္းသြားလာၾကေသာကားမ်ားက သူတို႕ကို တက္ႀကိတ္သြားၾကရာ ပလက္ေဖာင္းေပၚ ျပန္လြင့္စင္လိုက္ ကုပ္ျခစ္ၿပီးလမ္းမေပၚတက္ကာ ကားတိုက္ခံလိုက္ႏွင့္လုပ္ေနၾကသည္။
“အား .. အင္းး . . အြန္း . .”
စသျဖင့္ ညည္းတြားသံမ်ားသည္လည္း အလြန္က်ယ္ေလာင္လြန္းလွေသာေၾကာင့္ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ ကားအင္ဂ်င္သံကိုပင္ လႊမ္းၿခံဳသြားၾကသည္။ အဝိုင္းကို ျပည္လမ္းမွတစ္ေလွ်ာက္ပတ္လာေတာ့ ဟိုးဘက္ ဟံသာဝတီလမ္းတစ္ေနရာမွာေတာ့ မိမိအမည္ႏွင့္အသက္ေရးထားေသာ သခ်ၤိဳင္းမွ သစ္သားမွတ္တိုင္ကိုကိုင္ကာ အေမွာင္ထဲမွ ဒယိမ္းဒယုိင္လမ္းေလွ်ာက္ေနေသာ ျဖဴလ်လ်သ႑ာန္မ်ားကိုလည္း သူေတြ႕ေနရသည္။
အခ်ိဳ႕သရဲမ်ား၏အသံက လူေဟာက္သံႏွင့္ပင္တူေနေသာေၾကာင့္ တစ္ခါတစ္ရံ ၾကားရေသာအသံမ်ားကို လူေဟာက္သံလား သရဲသံလားခြဲျခားတတ္ရမည္ဟုပင္ေကာက္ခ်က္ခ်မိသည္။
ဦးဝီရ၏လက္ကို ေအးစက္စက္အထိအေတြ႔တစ္ခုက လာထိေတြ႕ေနသျဖင့္ လက္က အင့္ခနဲတြန္႕သြားၿပီး ေသခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဘုန္းႀကီးက သူ႕လက္က ျပန္ပတ္ထားတဲ့ အဝတ္စကိုျဖည္ရန္ႀကိဳးစားေနသည္ကိုေတြ႕ရသည္။
“အ . .အရွင္ဘုရား . . တပည့္ . .တပည့္ေတာ္ကိုမ . . မလုပ္ပါနဲ႕အရွင္ဘုရား . . . တပည့္ေတာ္ ဘုန္းဘုန္းဆီမွာ ငယ္ . . ငယ္စဥ္က မၾကာ . မၾကာဆြမ္းခ်ိဳင့္လာပို႕ဖူးပါတယ္ . . ဘုရား . .”
အနာေၾကာင့္ေကာ ေၾကာက္လန္႕လြန္း၍ေၾကာင့္ပါ ဦးဝီရရဲ႕လက္က တဆတ္ဆတ္ပင္တုန္ေနလ်က္ရွိၿပီး ေၾကာက္လန္႕တၾကားပင္ဘုန္းႀကီးသရဲကို ေျပာမိသည္။ ဘုန္းႀကီးသရဲက ခ်ဳပ္ရိုးေျပထားၿပီး အဖတ္အဖတ္မ်ားႏွင့္ လန္ေနၿပီး ႏႈတ္ခမ္းသားမ်ား အတစ္လိုက္ ခ်ဳပ္ရိုးလိုက္ရြဲျပဲေနေသာ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္းဟရန္ႀကိဳးစားရင္း စကားေျပာမိသည္။
“မာ . . .မာ . .”
ငါ . . ငါ ဟုေျပာလိုက္ေသာ္လည္း ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းမွာ အလြန္နီးကပ္ေနေသာေၾကာင့္ ဘုန္းႀကီးရဲ႕ အသံတို႕က “မာ . မာ” ဟုသာထြက္ေနၾကသည္။
“မာ . . . .မာ . . မ . .န . . နာ . .အားး . .ငါ”
ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းခ်ဳပ္ရိုးမ်ား အားလံုးျပဳတ္ထြက္သြားၿပီး စကားအနည္းငယ္ပီသစြာထြက္လာသည္။
“ငါ . .မင္း . . မင္းရဲ႕ . . .အကူညီ . . လို . . . အပ္ . .တယ္းးး”
ရင္ေခါင္းသံႀကီးျဖင့္ ေျပာဆိုလိုက္ျခင္းျဖစ္ၿပီး ဘုန္းႀကီး၏ညာဘက္လက္က ဦးဝီရဒဏ္ရာရဲ႕ အဝတ္စကို ကိုင္ထားၿပီး ဘယ္လက္ကေတာ့ ဦးဝီရဇက္ပိုးကို ကိုင္ထားေလသည္။ ထိုအခိုက္ ကားရပ္သြား၍ သူတို႕ႏွစ္ဦးလံုး ပတ္ဝန္းက်င္ဆီၾကည့္လိုက္ေတာ့ စိုက္ပ်ိဳးေရးမွတ္တိုင္ကိုေရာက္ေနသည္ကို သတိထားမိလိုက္ရာ မည္သူမ်ားလာမည္နည္းဟု ဦးဝီရနည္းနည္းစူးစမ္းၾကည့္ေတာ့ Junction Square အတြင္းထဲမွာ လူတစ္ဦးလမ္းေလွ်ာက္ လာသည္ကိုေတြ႕ရသည္။ ထိုသူ၏ ပါးစပ္မွာေတာ့ အျမႈပ္တစီစီႏွင့္ျဖစ္ေနျပီး သူ႕မ်က္ႏွာကိုအၿမဲေပၚမွာေမာ့ထားသည္။
အသားကျဖဴသေယာင္ႏွင့္ နီရဲေသာဆံပင္ကိုပိုင္ဆိုင္ထားၿပီး ခန္႕ညားသည့္ရုပ္ရည္ႏွင့္ ေခတ္လူငယ္တစ္ဦး၏ သြင္ျပင္ကို ပါးစပ္ထဲက အျမႈပ္တစီစီထြက္ေနသည့္ၾကားထဲမွပင္ ခန္႕မွန္းသိရွိရႏိုင္သည္။ ထိုသူသည္ အေဝးမွ လမ္းေလွ်ာက္လာေနရင္းႏွင့္ပင္ ကားေပၚမွ ဦးဝီရကို နာက်ည္းေသာမ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ ေသခ်ာစိုက္ၾကည့္ေနသည္ကို သတိထားမိေလသည္။
ဦးဝီရကေတာ့ မ်က္ႏွာကို လႊဲလိုက္ကာ ဘုန္းႀကီးကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္၊ ဟိုးအေရွ႕မွာ ဝိုးတဝါးလွမ္းျမင္ေနရေသာ လွည္းတန္းခံုးေက်ာ္ႀကီးကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္၊ သူ႕ကိုနာက်ည္းေသာမ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ၾကည့္ေနေသာ အျမႈပ္တစီစီႏွင့္လူ၊ ေနာက္ၿပီး ကားေပၚမွ ကေလးသရဲ ဒါေတြကို တစ္ခုခ်င္းစီျပန္ၾကည့္ေနမိေလသည္။
ေနာက္တစ္မွတ္တိုင္ဆိုလွ်င္ သတ္မွတ္ထားသည့္အတိုင္း လွည္းတန္းသို႕ပင္ေရာက္ေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ ဒါေပမယ့္လည္း ဦးဝီရတစ္ေယာက္ သူျမင္ေနရတဲ့အရာေတြနဲ႕ပတ္သတ္ၿပီး ဘာကိုမွဇာတ္ရည္မလည္ႏိုင္ေသး။ ျပည့္တန္ဆာသရဲ၊ ကေလးသရဲ၊ ဘုန္းႀကီးသရဲႏွင့္ ယခုလည္း အျမႈပ္မ်ားထြက္ေနေသာသရဲ ဒါေတြက သူႏွင့္ ဘယ္လိုဆက္စပ္ေနသည္လဲ . . ေနာက္ၿပီး သူကေကာ .ဘာလဲ . .။ Satan ကေကာ မည္သည့္ရည္ရြယ္ခ်က္ေၾကာင့္ ယခုလို 666 YBS ကားကို စီးခိုင္းသလဲဆိုေသာ ပေဟဠိေပါင္းမ်ားစြာႏွင့္စဥ္းစားေနမိပါေတာ့သည္။
ထိုအခိုက္တြင္ေတာ့ အျမႈပ္တစီစီထြက္ေနေသာသူတက္လာၿပီးေနာက္ ကားေပၚအေရာက္တြင္ “အား” ခနဲတစ္ခ်က္ေအာ္ကာ ကားဘီးခုေသာ သစ္သားတံုးႀကီးႏွင့္ သူ႕ရင္ဘတ္ကို ဘံုး ခနဲျမည္ေအာင္ အႀကိမ္ႀကိမ္ထုရိုက္ေနသည္။ ဘာေသြးမွထြက္လာသည္ကိုလည္းမေတြ႕ရ၊ YBS ႀကီးကလည္း ဆက္လက္မထြက္ခြာေသး။
ဘာေသြးမွ ထြက္မလာေသာ္လည္း ထိုအျမႈပ္တစီစီႏွင့္ သူက ဒရိုင္ဘာဘက္သို႕ ေမာ့ေနေသာမ်က္ႏွာႀကီးကို ေစာင္းလ်က္လွည့္လိုက္ကာ -
“ကၽြန္ေတာ္လွည္းတန္းသြားခ်င္တယ္ . . .လွည္းတန္း(၄)လမ္းဆီကို . .”
ဟုေျပာလိုက္သည္။ သူ႕အသံမွာ ေဒါသသံအနည္းငယ္ပါေနသည္ကိုေတာ့ ဦးဝီရသတိထားမိလိုက္သည္။ ဘုန္းႀကီးကေတာ့ ထိုသူကို စိတ္ဝင္စားဟန္မျပဘဲ သူ႕မ်က္လံုးေတြအားလံုးက ဦးဝီရအေပၚမွာသာ လႊမ္းၿခံဳလို႕ထားသည္။ အျမႈပ္တစီစီႏွင့္သူက ထပ္ေျပာျပန္သည္ . .။
“လွည္းတန္း ၄ လမ္းကိုသြားခ်င္တယ္လို႕ ေျပာေနတယ္ေလ . .”
ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ေလသံတို႕က ပိုမိုက်ယ္ေလာင္လာသည္။ ဦးဝီရအေပၚမွာ ၾကည့္ေနတဲ့ ဘုန္းႀကီးအၾကည့္ေတြက လည္း ပိုမို စူးရွလာသည္။ ဘုန္းႀကီးက ဦးဝီရ ရဲ႕မ်က္လံုးပတ္ပတ္လည္ကို သပိတ္ထဲက ေသြးမ်ားႏွင့္သုတ္လိုက္ျပန္ရာ ဦးဝီရတစ္ကိုယ္လံုး ခ်ာခ်ာလည္ေအာင္မူးသြားမိသည္။ မူးေနသည္ဟုဆိုေသာ္လည္း အသိစိတ္အနည္းငယ္က ရွိေနေသးသည္။ ထိုအခိုက္မွာ -
“ဒုန္း ဒုန္း .ဒုန္း ဒုန္း”
ခနဲျမည္ေနေသာ ေျခသံျပင္းျပင္းကိုၾကားရ၍ ဦးဝီရၾကည့္မိလိုက္ေတာ့ အျမႈပ္တစီိစီႏွင့္လူက ဦးဝီရရွိရာသို႕ ေဒါသတႀကီးႏွင့္ ေဆာင့္ႀကီးေအာင့္ႀကီး ေျပးလာေနသည္ကိုေတြ႕လိုက္ရပါေတာ့သည္။
[To my reader:
“Curse of YBS” is a work of fiction. All the characters and events portrayed in this story are fictitious, and any resemblance to real people or events is purely coincidental.]
ဇာတ္သိမ္းပိုင္းကိုေစာင့္ေမွ်ာ္ဖတ္ရႈၾကပါရန္
Own Feeling @ 2017 by
#ကာ႐ိႈင္း (ၾကယ္စင္ခ်စ္သူ)
#AuroKarshine