​ေတာင္ျပံဳးေပ်ာ္​

​ေက်ာက္​တစ္​လံုးၿမိဳ႕၏ သာယာ​ေသာနံနက္​မွာ ဘ၏​ေတးသံ​ေၾကာင္​့ စို​ေျပလ်က္​႐ွိသည္​၊

" ဒီအခ်ိန္​​ေရာက္​လာရင္​​ေလ ... ကြၽန္​​ေတာ္​့စိတ္​​ေတြ​ .. ေဖာက္​​ေဖာက္လာတယ္​​ ... ေဟာဒီ​​ .. ေဟာဒီအခ်ိန္​​ .. ေရာက္​လာရင္​​ေလ ... ဘရဲ႕စိတ္​​ေတြ​ ေဖာက္​​ေဖာက္​လာတယ္​ .... "

ဘ စိတ္​လြတ္​ကိုယ္​လြတ္​ သီခ်င္​း​ေအာ္​ဆို​ေနရာ​ေဘးသို႔ ဖြားစြာ ​ေရာက္​လာၿပီး ခါး​ေထာက္​ရပ္​ကာ
" ဟင္​း ဟင္​း ... က်ဳပ္​သိတယ္​​ေနာ္​... "

ဘက မ်က္​​ေမွာင္​ကုပ္​၍ လွည္​့ၾကည္​့လိုက္​ၿပီး
" မင္​းက ဘာသိတာလဲ .. "

" ဒီအခ်ိန္​​ေရာက္​လာရင္​​ေလ ကြၽန္​​ေတာ္​့စိတ္​​ေတြ​ ေဖာက္​​ေဖာက္​လာတယ္​လို႔ ​ေတာ္​​ ေအာ္​​ေနတာ​ေလ။ ဒီအခ်ိန္​ကို က်ဳပ္​က သိ​ေန​ေတာ့ .. ​ေတာ္​ ဘာစိတ္​​ေဖာက္​တယ္​ဆိုတာလဲ သိတာ​ေပါ့။ ​ေတာင္​ျပံဳးပြဲက ​ေရာက္​​ေတာ့မယ္​​ေလ။ ​ေတာ္​ ​ေတာင္​ျပံဳးပြဲနီးလာလို႔ စ္ိတ္​​ေဖာက္​လာတာ မဟုတ္​လား .. "

" မဟုတ္​ပါဘူးကြာ။ စိတ္​မ​ေကာင္​းျဖစ္​​ေနလို႔ စိတ္​​ေျပလက္​​ေပ်ာက္​ ပါးစပ္​ထဲလာရာ ဆို​ေနတာပါ ... "

" ေျပာစမ္​းပါဦး။ ဘာ​ေတြမ်ား စိတ္​မ​ေကာင္​းျဖစ္​စရာ႐ွိလို႔လဲ... "

" ဒီမယ္​ စာလာတယ္​​ေလ။ စံ​ေဗ်ာဆီက .. သူ အ​ေတာ္​​ေနမ​ေကာင္​းျဖစ္​လို႔တဲ့ .. "

ဖြားစြာက မ​ေက်မနပ္​ျဖင္​့ ..
" ဟင္​း​ .. ေရာဂါက ​ေတာင္​ျပံဳးနဲ႔မွ အခ်ိန္​ကိုက္​ျဖစ္​ရတယ္​လို႔ .. "

ဘက ခပ္​တည္​တည္​ႏွင္​့ ျပန္​ၾကည္​့ကာ
" ​ေရာဂါပဲကြာ၊ သူျဖစ္​ခ်င္​တဲ့အခ်ိန္​ ျဖစ္​မွာ​ေပါ့။ အင္​း .. ငယ္​သူငယ္ခ်င္​းဆို​ေတာ့ မသြားလို႔ မ​ေကာင္​းဘူး။ ငါ မႏၲေလးဆင္​းမွျဖစ္​မယ္​ "

ဖြားစြာက မ်က္​​ေစာင္​းထိုးၾကည္​့ၿပီး
" အင္​း .. စံ​ေဗ်ာကလည္​း ​ေတာင္​ျပံဳးနီးမွ ​ေနမ​ေကာင္​းရတယ္​လို႔။ ယံု​ေတာ့မယံုဘူး။ ဒါ​ေပမဲ့ ဘာတတ္​ႏိုင္​မွာလဲ၊ ယံုရ​ေတာ့မွာ​ေပါ့ .. "

သို႔ျဖင္​့ ဘသည္​ မႏၲေလးသို႔ ထြက္​ခြာခြင္​့ရခဲ့ပါ​ေလၿပီ။ ​ေတာင္​ျပံဳးပြဲ​ေတာ္​က်င္​းပမည္​့ရက္သည္​ကား မ​ေဝး​ေတာ့ျပီ။ သည္​ရက္​ပိုင္​းမွာ ကိုစံ​ေဗ်ာတစ္ေယာက္​ အိမ္မွာကပ္​၍ ၿငိမ္​ခ်က္​သား​ေကာင္​း​ေနပါသည္​။ ထုိသို႔ အိမ္​မွာကပ္​၍ၿငိမ္​​ေနသည္​ကိုပင္​ ဦးစံ​ေဗ်ာ၏ဇနီး​ ေဒၚလွ​ေမက မသကၤာျဖစ္​​ေနျခင္​းပါ။
" ဒီမယ္​ .."
" ဘာလဲ "
" ​ေတာ္​ ဒီရက္​ပိုင္​း အိမ္​ကပ္​​ေနတာ ဘာအၾကံ႐ွိလို႔လဲ .. "
" မင္​းကလဲကြာ၊ ထြက္​​ေတာ့လည္​း ထြက္​ျပန္​ၿပီ။ ကပ္​​ေတာ့လည္​း ကပ္​ျပန္​ၿပီနဲ႔၊ ဘာအၾကံမွ မ႐ွိပါဘူးကြ.. "

ထိုစဥ္​ တံခါးဝမွ ဘ၊ ဦး​ေပတလူႏွင္​့ ဦးသာဝတို႔​ ေပၚလာပါသည္​။
" ​ေဟး ... စံ​ေဗ်ာ​ေရ "

​ေဒၚလွက မ်က္​​ေစာင္​းထိုးလိုက္​ၿပီး
" အံမယ္​ မယ္​ .. ခုမွ အံအားသင္​့ဟန္​​ေဆာင္​​ေန​ေသးတယ္​။ လက္​စသတ္​​ေတာ့ အိမ္​ကပ္​​ေနတာ ဒါ့​ေၾကာင္​့ကိုး .. "

ဘ၊ ဦး​ေပတလူ၊ ဦးသာဝႏွင္​့ ဦးစံ​ေဗ်ာတို႔ သူငယ္​ခ်င္​း​ေလး​ေယာက္​ကား စုမိသြားၾကပါ​ေလၿပီ။ သို႔ႏွယ္​ သူငယ္​ခ်င္​း​ေလး​ေယာက္​ စုမိသြား​ေသာအခါ ​ေဒၚလွက ...
" ကဲ​ ... ေျပာ၊ ​ေတာ္​တို႔​ ေတာင္​ျပံဳးသြားဖို႔ အခ်ိန္​းအခ်က္​ လုပ္​ထားၾကတာ မဟုတ္​လား .. "

" ဟုတ္​တယ္​၊ အဲ ... ဟုတ္​ပါဘူး။ တို႔ စစ္​ကိုင္​းသြား ဥပုသ္​​ေစာင္​့ၾကမလို႔ပါကြာ "

" အသက္​ႀကီးစျပဳၿပီ မဟုတ္​လား​ေဒၚလွရဲ႕ "

​ေဒၚလွမွာ ဘတို႔အဖြဲ႔ကို စူးစူးစိုက္​စိုက္​ၾကည္​့ကာ
" အင္​း ... စိတ္​ထဲက​ေတာ့ မယံုခ်င္​ဘူး။ ဒါ​ေပမဲ့ ယံုထားလိုက္​ပါ့မယ္​ "

ဦးစံ​ေဗ်ာက
" ကိုယ္​့ငရဲ ကိုယ္​မ႐ွာခ်င္​ပါနဲ႔ကြာ။ မင္​းအတြက္​​ေျပာတာပါ။ တို႔ နက္​ျဖန္​ စစ္​ကိုင္​းသြားၾကမယ္​။ ဒါပဲ .. "

​ေဒၚလွက မ်က္​​ေစာင္​းထိုးသည္​။ ဘတို႔ တစ္ေယာက္မ်က္နွာ တစ္​​ေယာက္​​​​ၾကည္​့ကာ ျပံဳးလိုက္​ၾကသည္​။

📖📖📖📖📖

​ေနာက္​ရက္​မွာ စစ္​ကိုင္​းသို႔​ေရာက္​ခဲ့ၿပီး ​ေလး​ေယာက္​သား သရက္​တစ္​ပင္​ဆိပ္​သို႔​ ေရာက္​ခဲ့ၿပီ။
" ထမင္​းစားၾကဦးစို႔လား .. "
" ​ေကာင္​းသားပဲ "

ဘတို႔ ထမင္​းဆိုင္​သို႔ ဝင္​လိုက္သ​ည္​။
" သက္​သတ္​လြတ္​​ေလးပြဲ စားမယ္​​ေဟ့ .. "

" သာဓုပါဗ်ာ၊ အဘတို႔ အသား​ေ႐ွာင္​တာ ၾကာၿပီလား ... "

" အင္​း ... သြား​ေတြ က်ိဳးကုန္​ကတည္​းက .."

" သြားမ်ား​ ေကာင္​းလို႔က​ေတာ့ ဆင္​​ေကာင္​လံုး​ေၾကာ္​​ေတာင္​ စား​ေသး ... "

သို႔ျဖင္​့ ထမင္​းစားၿပီး​ေသာအခါ ...
" ငါ့တူ လာပါဦး .. "

" ဗ်ာ "

" ဒီက​ေန ​ေတာင္​ျပံဳးကို ပဲ့ခ်ိတ္​​ေလွငွါးၿပီး သြားလို႔ရမလား "

" ကားနဲ႔သြားပါလား အဘရဲ႕။ အျမန္​​ေရာက္​တာ​ေပါ့ "

" ကားနဲ႔ သြားမျဖစ္​လို႔​ေပါ့ကြာ။ မႏၲေလးအထြက္​မွာ အထူး႐ွာ​ေဖြ​ေရးဂိတ္​႐ွိတယ္​ကြ။ တို႔အိမ္​က အဖြားႀကီးက ​ေစာင္​့႐ွာမွာ ... "

" ပဲ့ခ်ိတ္​ငွါးခက သက္​သာမွာမဟုတ္​ဘူးအဘ .. "

" မသက္​သာခ်င္​​ ေနကြာ။ အဖြားႀကီးနဲ႔လြတ္​ရင္​ ၿပီး​ေရာ "

📖📖📖📖📖

ဘတို႔မွာ ​ေတာင္​ျပံဳး​ေပ်ာ္​ႀကီးမ်ားျဖစ္​ပါသည္​။ ယခုလည္​း အဖြားႀကီးမ်ားကို တစ္​​ေယာက္​တစ္မ်ိဳး လိမ္ညာကာ​ ​ေတာင္​ျပံဳးသို႔ ထြက္​ခဲ့ပါသည္​။ ​ေတာင္​ျပံဳးပြဲသို႔​ေရာက္​သည္​ႏွင္​့ ဘ၏အသံကို စ၍ၾကားရပါ​ေတာ့သည္​။
" အို .. ​ေတာင္​ျပံဳး​ေခၚပြဲ​ေတာ္​ႀကီး နီးလာၿပီ ... ​ေယာက္​ဖ​ေရ ​.. ေနာက္​က​ေန​ ေခၚ​ေနၿပီ ... "

ဘအသံ​ေၾကာင္​့ ပြဲခင္​းထဲသြားလာ​ေနသူတို႔က လွည္​့ၾကည္​့ကာ ျပံဳးၾကသည္​။ ဘသည္​ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကိုျမင္​သည္​ႏွင္​့ အဖြားႀကီးတို႔ကိုၾကည္​့ကာ
" အိမ္​ကို ျမန္​ျမန္​ျပန္​ ... က​ေလး​ေတြ ငိုကုန္​ၿပီ .. "

ဘ၏စကားအဆံုးမွာ အဖြားႀကီးမ်ားက မ်က္​​ေစာင္​းထိုးသည္​။ အမ်ိဳးသမီးငယ္​တို႔က ​ေပ်ာ္​တတ္​သည္​့အဖိုးႀကီးမ်ားကို ၾကည္​့ကာ ျပံဳးၾက၏။ ဦးစံ​ဗေဗ်ာ၊ ဦး​ေပတလူႏွင္​့ ဦးသာဝတို႔က သံၿပိဳင္​​ေအာ္​ၾကသည္​။

" အူဝဲ ... "
" အူဝဲ "
" အူဝဲ .. ဝဲ ... ဟဲ .. ဝဲ .... "

ဘတို႔ကိုၾကည္​့၍ ဝန္​းက်င္​မွလူငယ္​မ်ားက ျပံဳးၾကသည္​။ လူငယ္​တစ္​​ေယာက္​က ...
" ဗ်ိဳ႕ အဘ "
" ​ေဝး ..."
" ဒီအသက္​အရြယ္​ႀကီး​ေရာက္​မွ ​ေတာင္​ျပံဳးလာၿပီး ဘယ္​သူ႔႐ွာတာလဲဟင္​ .. "
" အင္​း... မင္​းက​ေမး​ေတာ့လည္​း ​ေျဖရမွာ​ေပါ့ကြာ။ လိမ္​လည္​းမ​ေျပာခ်င္​ဘူး။ မင္​းအဘြား လိုက္​႐ွာတာ​ေဟ့ "
" အင္​ "

​ေဘးမွလူငယ္​မ်ား ဝိုင္​းရယ္​ၾကသည္​။
" ဒါနဲ႔ အဘမွာ ​ေျမး႐ွိသလား .. "
" ​ေျမး​ေတာ့ မ႐ွိဘူး၊ မ်ွစ္​႐ွိတယ္​။ မင္​း ပဲနဲ႔​ ေရာေၾကာ္​စားခ်င္​ရင္​ ယူသြား​ေလ "

ရယ္​သံမ်ားက ဆူညံသြားျပန္​သည္​။ ဘတို႔မွာ လူငယ္​မ်ားႏွင္​့ အၿပိဳင္​​ေအာ္​ရင္​း၊ စရင္​း ပြဲခင္​းထဲသို႔​ ေရာက္​ခဲ့ပါ​ေလၿပီ။

" အာရံု​ေၾကာ​ေတြ အခုမွ ႏိုးၾကားလတ္​ဆတ္​ကုန္​တယ္​ ... "

" အင္​း ... က်ဳပ္​​ေတာ့ အႏိုးၾကားလြန္​လို႔လား မသိဘူး။ အာ​ေခါင္​​ေတြ​ေျခာက္​ၿပီး ​ေရ​ေတာင္​ငတ္​လာတယ္​ "

" ​ေရငတ္​လာရင္​ အရက္​ဝင္​​ေသာက္​မယ္​​ေလ ... "

" မူးကုန္​မွာ​ေပါ့ဟ၊ ​ေပ်ာ္​ရံုပဲ​ ေကာင္​းပါတယ္​။ ငရဲမ႐ွာခ်င္​ပါနဲ႔ကြာ ..."

" ညံပါ့ကြာ။ ဘယ္​ကလာ ငရဲ႐ွာတာ ဟုတ္​ရမွာလဲ၊ ဒီအရက္​​ေတြက မမူးဘူးဟ။ ​ေရအတိုင္​းပဲတဲ့။ ငါ့​ေျမးက ​ေျပာဖူးတယ္​ .. "

" ကဲ ... ဒါျဖင္​့​ ေသာက္​ၾကမလား .. "

" ဟ ဟ​ .. ေနဦး "

ဦးစံ​ေဗ်ာၫႊန္​ျပရာသို႔ ဘက လွမ္​းၾကည္​့လိုက္​သည္​။

" ကိုကိုႀကီးပါလား ... "

ကိုကိုႀကီးမွာ ဘ၏​ေျမးျဖစ္​သည္​။ ကိုကိုႀကီးကိုၾကည္​့ရသည္​မွာ လူ​ေတြကိုသာ မွတ္​မိ​ေန​ေသာ္​လည္​း အ​ေ႐ွ႕အ​ေနာက္​​ ေတာင္​​ေျမာက္​ကို​ေတာ့ သိပံုမ​ေပၚ​ေတာ့ပါ။
" ဘ "
" ဘာလဲ .."
" အခု ကြၽန္​​ေတာ္​ ဘယ္​​ေရာက္​​ေနတာလဲ ... "
" အင္​း​ .. ေတာင္​ျပံဳး​ေရာက္​​ေနတာ​ေလ .. "
" မသိပါဘူး။ အိမ္​မ်ား ျပန္​​ေရာက္​​ေနတာလားလို႔ .. အဟီး ... အမူးကို​ေျပသြားတာပဲ။ ကြၽန္​​ေတာ္​ ဘတို႔နဲ႔ အတူတူလိုက္​ခဲ့မယ္​ .. "

ကိုကိုႀကီး၏စကား​ေၾကာင္​့ ဘတို႔တစ္​ဖြဲ႔လံုး မ်က္​လံုးျပဴးသြားၾကသည္​။ ၿပီး​ေတာ့ သံၿပိဳင္​ အ​ေျဖ​ေပးလိုက္​သည္​။
" ဟာ ... မျဖစ္​ဘူး ... မျဖစ္​ဘူး "

စကားအဆံုးမွာ ဘတို႔​ေလး​ေယာက္​သား တိုင္​ပင္​ထားသည္​့ႏွယ္​ တစ္​ၿပိဳင္​တည္​း ကိုကိုႀကီးႏွင္​့​ေဝးရာသို႔ ေျပးထြက္​ခဲ့​ေလ​ေတာ့သတည္​း။

ကိုကိုႀကီးကလည္​း သည္​အရိပ္​အ​ေျခကို သိၿပီးသားမို႔ ဘတို႔​ေျပးသည္​ႏွင္​့ ....
" ဘ .. ဘ ကြၽန္​​ေတာ္​့ကို မထားခဲ့ပါနဲ႔ဗ် "

​ေအာ္​ရင္​း အ​ေနာက္​မွ လိုက္​​ေလသည္​။ ဘတို႔အဖြဲ႔မွာ ​ေ႐ွ႕ဆံုးမွ ဦး​ေဆာင္​​ေျပး​ေနသူက ဦးစံ​ေဗ်ာ။

ဦးသာဝက ...
" ​ေ႐ွ႕ကအခန္​းထဲ ဝင္​ဗ်ာ။ ဒါမွ မ်က္​​ေျချပတ္​သြားမွာ... "
" ဘာ အခန္​းလဲ .."
" ဘာအခန္​းျဖစ္​ျဖစ္​ ဝင္​စမ္​းပါဗ်ာ "

ဘတို႔ဝင္​လိုက္​​ေသာ အခန္​းမွာ ​ေဗဒင္​ဆရာ ​ေ႐ွ႕ျဖစ္​​ေနာက္​ျဖစ္​ဆရာ​ေအး၏ ​ေဗဒင္​​ေဟာခန္​းျဖစ္​ပါသည္​။ ဘတို႔ အတြင္​းသို႔​ေရာက္​သည္​ႏွင္​့ ဆရာ​ေအးက ...
" ဘယ္​သူ ေမးခ်င္​တာလဲ။ ​ေမးမယ္​့လူ ဒီ​ေ႐ွ႕မွာ ထိုင္​ပါ။ ​ေ႐ွ႕ုျဖစ္​လား ... ​ေနာက္​ျဖစ္​လား ... "

ဘသည္​ ​ေယာင္​ခ်ာခ်ာႏွင္​့ ဆရာေအး​ေ႐ွ႕မွာ ဝင္​ထိုင္​လိုက္​ၿပီး ....
" ​ေ႐ွ႕ုျဖစ္​လည္းမဟုတ္​ဘူး၊ ​ေနာက္​ျဖစ္​လဲ မဟုတ္​ဘူး​။ ေ႐ွ႕နဲ႔​ ေနာက္​ရဲ႕ၾကား အခုျဖစ္​​ေနတာ​ေလး ​ေမးခ်င္​လို႔ "

" အင္​း ... အခုျဖစ္​​ေနတာ​ေလး​ ေဟာရမယ္​ဆိုရင္​ ခင္​ဗ်ားတို႔ လူတစ္​​ေယာက္​နဲ႔မ​ေတြ႔ခ်င္​လို႔ ထြက္​​ေျပး​ေနၾကတယ္​မဟုတ္​လား ... "

" မွန္​လိုက္​​ေလဆရာရယ္​ ... "

" မွန္​မွာ​ေပါ့။ က်ဳပ္​ ဆိုင္​​ေ႐ွ႕က ရပ္​ၾကည္​့​ေနတာပဲ။ ရန္​ျဖစ္​ၿပီး ထြက္​​ေျပးလာတာမွတ္​လို႔၊ က်ဳပ္​လည္​း ဆိုင္​ထဲ ဝင္​​ေျပးလာရတာ ... ကဲ ... က်ဳပ္​အခန္​းထဲ ဝင္​ခိုတဲ့အတြက္​ တစ္​​ေယာက္​​ေယာက္​​ေတာ့​ ေမးျဖစ္​​ေအာင္​​ ေမးရမယ္​ "

""ထူးပါဘူး။ ငါ့ကိုသာ ဆက္​​ေဟာပါ​ေတာ့ကြာ။ ဘာ​ေတြ ဆက္​ျဖစ္​မလဲဆိုတာ ... "

" ဒူးဆစ္​ ျပပါ ... "

" ဘာကြ "

" ဒူး၊ ဒူးကို ျပပါ "

" မင္​းက လကၡဏာဆရာ မဟုတ္​ဘူးလား .."

" က်ဳပ္​က နဖူး​ေရဒူး​ေရ ၾကည္​့​ေဟာတဲ့​ ေ႐ွ႕ျဖစ္​​ေနာက္​ျဖစ္​ဆရာ "

" ဒါဆို နဖူး အရင္​ၾကည္​့ကြာ ... "

" နဖူးၾကည္​့ၿပီးၿပီ။ ဒူးသာျပ "

" ကဲ​ ... ေရာ့ ၾကည္​့ကြာ "

ဘက ဒူးကို ျပလိုက္​သည္​။

" ရၿပီ။ ပုဆိုးကို သိပ္​ၿပီး အထက္ထိ ​မ မနဲ႔။ ဟိုး ... ဟိုး .... "

ဆရာ​ေအးက ဘ၏ဒူးကို အ​ေသအခ်ာၾကည္​့လိုက္​ၿပီး
" ခင္​​ဗ်ား မိန္းမ​ေၾကာက္​ရတာပဲ .. "

" ဒါ​ေတာ့ မင္​း​ေျပာမွလားကြာ။ အစဥ္​အလာပဲဟာကို "

""အင္​း ... ပြင္​့ပြင္​့လင္​းလင္​းဆက္​​ေျပာရရင္​ ​ေနာက္​ႏွစ္​နာရီအတြင္​း ခင္​ဗ်ားတို႔အိတ္​ထဲ ႐ွိသမ်ွ​ေငြ အကုန္​​ေျပာင္​လိမ္​့မယ္​ "

ဘတို႔အဖြဲ႔က ဆရာ​ေအးအား ​ေသ​ေသခ်ာခ်ာၾကည္​့လိုက္​ၿပီး
" မင္​းကိုယ္​တိုင္​မ်ား ႐ိုက္​ယူမလို႔လားကြ "

" က်ဳပ္​​ေဟာတာကို ယံုစမ္​းပါ "

" ​ေသခ်ာရဲ႕လား ဆရာ​ေလးရယ္​ "

" ​ေသခ်ာပါတယ္​။ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္​ကဆို အမွန္​ဆံုးဟာ ကြၽန္​​ေတာ္​ဆိုၿပီး နာမည္​ႀကီးသြားတာ .. "

" ဟုတ္​လား "

" ဆိုင္​​ေ႐ွ႕မွာ ရန္​ျဖစ္​တာ​ေလ။ အျပန္​အလွန္​ထုတဲ့ ခဲ​ေတြအားလံုး ဒီ​ေခါင္​းခ်ည္​း ဝင္​မွန္​တာ၊ ပြဲျပီး​ေတာ့ ​ေဆးရံု တစ္​ပတ္​​ေလာက္​တက္​ရတယ္​ ... "

ဦး​ေပတလူက ဦးသာဝနား ကပ္​ကာ ...
" သိပ္​ဟန္​ပံု မ​ေပၚဘူး ... "

ဦး​ေပတလူနဲ႔ဦးသာဝတို႔စကားကို ဆရာ​ေအး ၾကားသြားၿပီး...
" ဘာလဲ က်ဳပ္​ကို အထင္​​ေသးၾကတာလား ... "

ဆရာေအးမ်က္​ႏွာက ​ေဒါသသင္​့​ေနသည္​။ ဦးစံ​ေဗ်ာတို႔အဖြဲ႔က အာနာစြာျဖင္​့ ၾကည္​့ၾကသည္​။

" ခင္​ဗ်ားတို႔​ေလး​ေယာက္​စလံုးရဲ႕ နဖူး​ေရကိုၾကည္​့ၿပီး က်ဳပ္​​ေဟာလိုက္​မယ္​။ ပြဲျပီးမွ ကိုယ္​့အိမ္​ကို ျပန္​​ေရာက္​မယ္​ "

" လြဲျပီ "
" ျပန္​ျပင္​ခ်ိန္​ ရတယ္​​ေနာ္​ "
" တို႔က ည​ေနျပန္​မွာ "

ဆရာ​ေအးက ...
" ခင္​ဗ်ားတို႔ ျပန္​လို႔မရဘူး။ ဒါပဲ။ ကဲ .. ​ေဟာခ​ေပး "

ထိုစဥ္​ အခန္​းဝမွခန္​းဆီး ဟသြားၿပီး ကိုကိုႀကီး ​ေပၚလာသည္​။
" ဟာ ... ဘ ဒီအသံမ်ိဳး ၾကာဖူးပါတယ္​လို႔​ ေအာက္​​ေမ့​ေနတာ ... "

" ဟင္​ "
" ဟိုက္​ "
" ဟယ္​ "
" ဂိုး .... "

ဘတို႔အဖြဲ႔မွာ တစ္​ခ်ိဳးတည္​း ထ​ေျပးရ​ေလ​ေတာ့သည္​။

" ဖြီ .. မစြံလုိက္တ​ာ၊ ဒီႏွစ္​​ေရာက္​ကတည္​းက ​ေျပးခ်ည္​း​ေနရတာ "

ဘတို႔ေနာက္မွ လိုက္​လာသူမွာ ကိုကိုႀကီးတစ္​​ေယာက္​တည္​း မဟုတ္​​ေတာ့ပါ။ ​ေ႐ွ႕ျဖစ​္​ေနာက္ျဖ​စ္္ ဆရာ​ေအးပါ ပါလာသည္။ ​ဆရာ​ေအးမွာလည္​း ​ေဟာခမရ​ေသး​ေသာ​ေၾကာင္​့ လိုက္​လာျခင္​းျဖစ္​ပါသည္​။ ဘတို႔အဖြဲ႔မွာ ​ေျပး၍မလြတ္​ႏိုင္​​ေတာ့မွန္​း သိသည့္အတြက္​ လူအုပ္​စုၾကား ​ေျပးဝင္​ရ​ေတာ့သည္​။

" ​ေတာက္​​ ေပ်ာက္​သြားၿပီ "

" ဒီနား​ေလးတင္​ ႐ွိမွာ "

" ငါတို႔ဆက္​႐ွာရင္​ တစ္​နာရီအတြင္​း​ ေတြ႔မွာ ေသခ်ာတယ္​ "

" ဘာလဲ၊ ၿဂိဳဟ္​စီးၿဂိဳဟ္​နင္​းနဲ႔ ဟိန္​းခန္​း​ေတြက အဲသလိုျပ​ေနလို႔လား..."

" ဟုတ္​ပါဘူး။ သူတို႔က အသက္​ႀကီးၿပီမဟုတ္​လား။ အခု​ေလာက္​ေျပးရင္​ကိုပဲ အ​ေတာ္​ဟို္​​က္​ေ​န​​ေလာက္​ျပ္ီ။ ​ဒါ​ေၾကာင္​့ ​ေနာက္​ထပ္​​ေျပးႏိုင္​လွ တစ္​နာရီလို႔ ​ေျပာတာ​ေပါ့ကြာ .. "

" ​ေတာ္​လိုက္​တာ "

ကိုကိုႀကီးႏွင္​့ ဆရာ​ေအ​းမွာ လမ္​း​ေလ်ွာက္​လာရာမွ ...
" ​ေနပါဦး။ မင္​းက အခု ဘယ္​သြားမလို႔လဲ "

ကိုကိုႀကီးက စဥ္​းစားလိုက္​ၿပီး ..
" ကြၽန္​​ေတာ္​က ဘတို႔မ​ေတြ႔မွ​ေတာ့ ဆရာ့​ေနာက္​ လိုက္​ခဲ့မယ္​​ေလ။ ​ေငြက ျပတ္​​ေနၿပီ။ အိ္​္​ပ္​ဖို႔ စားဖို႔က ..."

" ဟာ .. ဟာ ... အဲလို​ေတာ့ မျဖစ္​ဘူး ... "

အၾကားအျမင္​ဆရာ​ေအးမွာ အမူးသမားကပ္​​ေနမည္​စိုး​ေသာ​ေၾကာင့္​ ကိုကိုႀကီးစကားမဆံုးခင္​မွာပင္​ သုတ္​​ေျခတင္​​ေျပး​ေလ​ေတာ့သည္​။

" အမူးနဲ႔အ႐ူးက အတူတူပဲ။ ဟို​ေ႐ွ႕က ပန္​းဆိုင္​​ေနာက္​ ဝင္​ပုန္​းမွ "

​ေ႐ွ႕ျဖစ္​​ေနာက္​ျဖစ္​ဆရာ​ေအးသည္ ​ပန္​းဆိုင္​​ေနာက္​သုိ႔ လွစ္​ခနဲ ခ်ိဳး​ေကြ႔ဝင္​လိုက္​သည္​။ ထိုအခ်ိန္​ ပန္​းဆိုင္​​ေနာက္​မွာ ပုန္​း​ေန​ေသာ ဘတို႔အဖြဲ႔ႏွင္​့ မ်က္​ႏွာခ်င္​းဆိုင္​မိကာ ...
" ဟိုက္​ "
" ဟင္​ "
" အ​ေမ့ "

​ေ႐ွ႕ျဖစ္​​ေနာက္​ျဖစ္​ဆရာ​ေအးက ဘမာဖလာႏွင္​့ ဦးစံ​ေဗ်ာ၏တိုက္​ပံုအက်ႌအိတ္​​ေထာင္​ကို လွမ္​းဖမ္​းဆြဲထားကာ ...
" ကဲ .. မိၿပီ၊ ​ေပးပါ ​ေဟာခ "

" ဘယ္​​ေလာက္​​ ေပးရမွာလဲ "

" ငါးရာ "

" စဥ္​းစားပါဦးဆရာရယ္​၊ ဆရာ့​ေဟာခက တစ္​စကၠန္​႔ တစ္​ရာႏႈန္​း​ေလာက္​ က်​ေနတယ္​ ... "

" ​ေဟာခက တစ္​ရာပါ။ ခင္​ဗ်ားတို႔​ေနာက္​ လိုက္​ရတဲ့အခ်ိန္​က ​ေလး​ေယာက္​​ေလာက္​​ ေဟာလို႔ရတယ္​​ေလ။ အဲဒီနစ္​နာ​ေၾကးပါ ထည္​့​ေတာင္​းရတာ .. "

ဦးသာဝက ..
" ​ေပးလိုက္​ပါဗ်ာ။ မ​ေပးမခ်င္​း ဒီတစ္​​ေယာက္​အတြက္​ပါ ပို​ေျပး​ေနရမွာ..."

ဘက မ​ေက်မနပ္​ႏွင္​့ ..
" ကဲ​ .. ေရာ့ "

​ေ႐ွ႕ျဖစ္​​ေနာက္​ျဖစ္​ဆရာ​ေအးက ဘ​ေပး​ေသာငါးရာကို ယူကာ ထြက္​သြားသည္​။

ဦးသာဝက ..
" လာဗ်ာ​၊ ေလ်ွာက္​လည္​မယ္​။ ​ေရာက္​ကတည္း​က ​ေျပးပဲ​ေနရတာ။ ဒီတစ္​ခါ ကိုကိုႀကီးနဲ႔ၾကံဳရင္​လည္​း ​ေပးလိုက္​ဗ်ာ။ သူ႔ဟာသူ သြားခ်င္​ရာသြား​ ေသာက္​ခ်င္​ရာ​ေသာက္​ စားခ်င္​တာစား ​ေနပ​ေလ့​ေစ။ ဒါမွ က်ဳပ္​တို႔​ ေအး​ေအး​ေဆး​ေဆး လည္​ရမွာ "

" ဟုတ္​တယ္​။ သူ႔ကို လွည္​့ပတ္​​ေျပးပုန္​း​ေနရတာနဲ႔ အခ်ိန္​ကုန္​​ေနရင္​ ​ေတာင္​ျပံဳးလာရတာ ဘယ္​မွာ အဓိပၸါယ္​႐ွိ​ေတာ့မွာလဲ "

" ဟုတ္​တယ္​ကြာ။ တို႔ သြားစရာ႐ွိတာ သြားမယ္​ "

""သြားရင္​းလာရင္​း ကိုကိုႀကီးနဲ႔ဆံုရင္​ မုန္​႔ဖိုး​ေပးလိုက္​။ ဘာမွမဟုတ္​ဘဲ ​ေဗဒင္​ဆရာအခန္​းဝင္​မိတာ​နဲ႔ေတာင္​ ​ေငြကုန္​ရ​ေသးတာပဲ။ ကဲ လာ သြားၾကမယ္​ "

ဘတို႔အဖြဲ႔သည္​ ရင္​ဆိုင္​ရမည္​့ျပႆနာကို အဆံုးစြန္​ထိ​ ေျဖ႐ွင္​းရန္​နည္​းလမ္​းမ်ားကို စဥ္​းစားၿပီးၿပီမို႔ ပန္​းဆိုင္​​ေနာက္​ ပုန္​းကြယ္​​ေနရာမွ စိတ္​​ေအးလက္​​ေအး ထြက္​ခဲ့ၾက​ေလသည္​။ ပြဲခင္​းထဲမွ ျဖတ္​​ေလ်ွာက္​ခဲ့ၿပီး စား​ေသာက္​ဆိုင္​တန္​းမ်ားဘက္​သို႔ ခ်ိဳး​အ​ေကြ႕မွာ " ဟာ.. ဟိုမယ္​ .. ကိုကိုႀကီး "

" အူယားဖားယား​ေျပးလာတာ ဘာမ်ား ျဖစ္​လာလို႔ပါလိမ္​့ "
" အင္​း​ .. ေငြမပါဘဲ ဘာမ်ားစားၿပီး ထြက္​​ေျပးလာတယ္​ မသိဘူး "
" အဲဒီဘက္​​ ေလ်ွာက္​ၾကည္​့မယ္​​ေလ။ နည္​းနည္​းပူညံပူညံျဖစ္​​ေနတဲ့ဆိုင္​​ေတြ႔ရင္​ ဝင္​​ေျဖ႐ွင္​းၾကတာ​ေပါ့ "

ဘတို႔အဖြဲ႔ စား​ေသာက္​ဆိုင္​တန္​းဘက္​​ေရာက္​ၿပီး​ေနာက္​ ဆိုင္​မ်ား၏အ​ေျခအ​ေနကို အကဲခတ္​ၾကသည္​။ ဘာမွ​ ေထြ​ေထြထူးထူး မ​ေတြ႔ရ။

" မထူးျခားဘူးဗ် "

" ဒါျဖင္​့ ကိုကိုႀကီး ဘာကိစၥထြက္​​ေျပးလာရတာလဲ "

" က်ဳပ္​တို႔​ေနာက္​ လိုက္​႐ွာတာ ျဖစ္​ခ်င္​ျဖစ္​မွာ​ေပါ့။ အ​ေစာက ကြၽန္​​ေတာ္​တို႔ကသာ သူ႔ျမင္​လိုက္​ရတာ၊ သူက မျမင္​လို႔​ေနမွာ "

ဦးစံ​ေဗ်ာက ဗိုက္​ကို လက္​ဝါးႏွင္​့ပြတ္​လိုက္​ၿပီး
" ကဲ အ​ေရး​ေပၚျပႆနာတစ္​ခု အရင္​​ေျဖ႐ွင္​းလိုက္​ၾကရ​ေအာင္​ကြာ။ ပြဲခင္​းထဲ​ေရာက္​ကတည္​းက ​ေျပးလႊား​ေနရတာ၊ ဆာၿပီ "

" ဘာ စားမလဲ "

" ၾကည္​့​ေလ၊ ဆိုင္​​ေတြက​ေတာ့ တန္​းစီ​ေနတာပဲ "

" ဟိုဆိုင္​က မ​ေကာင္​းဘူးလား၊ ဆယ္​​ေက်ာ္​သက္​ မုန္​႔တီ၊ မုန္​႔ဟင္​းခါး၊ ထမင္​းခ်ဥ္​တဲ့ "

" ​ေကာင္​းတယ္​၊ ဆယ္​​ေက်ာ္​သက္​ကို အား​ေပးရမွာပဲ "

ဘတို႔အဖြဲ႔ ဆယ္​​ေက်ာ္​သက္​စား​ေသာက္​ဆိုင္​သို႔ ခ်ီတက္​သြားၾကပါ​ေလၿပီ။ ဆိုင္​အတြင္​းသို႔ ဦး​ေဆာင္​ဝင္​သြားသူမွာ ဦးသာဝ။ ဦးသာဝ​ေျခလွမ္​းက တန္​႔သြားသည္​။ ​ေနာက္​မွ ဦးစံ​ေဗ်ာက ..
" ဘာျဖစ္​​ေနတာလဲ။ ဝင္​ပါဗ် ရဲရဲ "

​ေျပာ​ေျပာဆိုဆို ဦးသာဝကို​ေက်ာ္​တက္​ကာ ဝင္​ရန္​ ဟန္​ျပင္​လိုက္​သည္​။
" ဟိုက္​ "

" ဘာျဖစ္​တာလဲ "

ဘႏွင္​့ ဦး​ေပတလူကပါ ဆိုင္​တြင္​းသို႔ လွမ္​းၾကည္​့ရင္​း အံအားသင္​့သြားၾကသည္​။

" ဟို​ေကာင္​ ထြက္​​ေျပးလာတာ ဒါ့​ေၾကာင္​့ပဲ "

" ဟို​ေကာင္​သာ ထြက္​​ေျပးလို႔ရမယ္​။ ​ေတာ္​တို႔က ထြက္​​ေျပးလို႔မရဘူး။ ကဲ လာၾကပါ "

ဘတို႔အား​ ေခၚလိုက္​သူမွာ ဖြားစြာႏွင္​့ ဦး​ေပတလူ ဦးစံ​ေဗ်ာ ဦးသာဝတို႔၏ဇနီးမ်ားျဖစ္​သည္​။

" သိတယ္​​ေလ၊ ​ေတာ္​တို႔ ဒီကိုလာမယ္​ဆိုတာ "

ဘတို႔မွာ​ ေရ​ေရလည္​လည္​ စိတ္​ညစ္​သြားသည္​။ ဆယ္​​ေက်ာ္​သက္​စား​ေသာက္​ဆိုင္​မွာ ဖြားဖြားတို႔စု၍ ဖြင္​့ထားျခင္​းျဖစ္​ရာသည္​။

" ​ေတာ္​တို႔လည္​း အဆင္​​ေျပ​ေအာင္​ က်ဳပ္​တို႔ ဆိုင္​လာဖြင္​့ထားရတာ၊ ​ေတာ္​တို႔လာမယ္​မွန္​းသိလို႔ အလုပ္​သမား​ေတာင္​ မငွါးဘူး။ ဟင္​း .. ဟင္​း ... ပြဲျပီးထိ​ ေပ်ာ္​​ေပ်ာ္​ႀကီး​ေန​ေပ​ေရာ့ "

​ေတာင္​ျပံဳး​ေပ်ာ္​ႀကီးတို႔မွာ ပြဲခင္​းထဲတြင္​ ​ေနၾကရ​ေသာ္​လည္​း ပန္​းကန္​​ေဆးရင္​း အခ်ိန္​ကုန္​ၾကရ​ေလ​ေတာ့သတည္​း။
MSC-062
Author. @aungmintant