เคยดูดรากอนบอนใช่ไหม?

ชาวดาวนาเม็กอพยพคนหนึ่งที่มาถึงโลกมนุษย์ หลังจากเติบโตขึ้น เขาได้สมัครเป็นพระเจ้า แต่ถูกปฏิเสธเพราะคุณสมบัติไม่ถึง เนื่องจาก “มีความชั่วร้ายอยู่ในตัว” ซึ่งเขาก็รู้ดีแต่แรกแล้ว
เขาตัดสินใจที่จะ “ละทิ้ง” ความชั่วร้ายนั่นซะ ตัวเขาต้องสะอาดสมบูรณ์แบบ เพื่อที่จะได้เป็นพระเจ้าได้ ดังนั้นเขาจึง ตัดภาคเอาความชั่วร้ายของตัวเองทิ้งออกไปจากร่าง และก้าวมารับนาม “พระเจ้า” อย่างภาคภูมิ
สิ่งชั่วร้ายที่โดนละทิ้ง เกิดเป็น พิคโคโร่ คอยเฝ้ามองพระเจ้าจากเบื้องล่าง มองพระเจ้าได้รับการยกย่อง มองพระเจ้าได้รับการยอมรับ และความสนใจ ส่วนตนได้อะไร? ตนคือส่วนหนึ่งที่ตัวเองนั่นแหละตัดทิ้งออกมา
พิคโคโร่คือ ส่วนชั่วร้าย ที่ร่างเดิมรังเกียจไม่อยากได้
จึงสลัดทิ้งเหลือแต่สิ่งดีๆ แล้วไปเป็นพระเจ้า
พิคโคโร่จะรู้สึกยังไง?
ถ้าเธอเป็นพิคโคโร่ เธอจะรู้สึกยังไง?
ในเรื่อง พิคโคโร่โกรธแค้น
และเริ่มการแก้แค้นเอาคืนพระเจ้า
แล้วมันก็เป็นเรื่องราวในดรากอนบอลที่เรารู้กัน

ไม่แปลกนะ เอาจริงๆ เจ้ก็คิดว่าถ้าเจ้เป็นพิคโคโร่ เจ้ก็คงโกรธแค้น แต่จะออกไปล้างแค้นไหม ก็อีกเรื่องนึง ถ้าพลังอำนวย โอกาสอำนวย คิดว่าหลายคน (รวมถึงเจ้ด้วย) ก็อาจจะไม่พลาดการล้างแค้นนะ
ในเรื่อง พิคโคโร่ออกไปเอาคืนพระเจ้า และถ้าเราจำได้ พิคโคโร่ แม้จะเป็นส่วนที่ถูกสลัดตัดทิ้งออกมาจากตัวพระเจ้า เป็นส่วนที่ชั่วร้ายแท้ๆ แต่พลังอำนาจ เอาชนะพระเจ้าได้ด้วยซ้ำ
กลายเป็นว่า ส่วนเลวร้าย ที่สลัดทิ้งออกไป บวกความแค้นที่ถูกละทิ้ง กลายเป็นมีพลังมากกว่าส่วนที่ดี และย้อนกลับมาทำร้ายพระเจ้า
นิสัยไม่ดีๆในตัวเราก็เหมือนกัน
ถ้าเราจัดการจ“กำจัด” หรือ “ฝัง” มันไว้
สักวัน มันจะย้อนกลับมาทำร้ายเราเองได้
เหมือนพิคโคโร่ที่มาต่อกรพระเจ้า
แล้วทำเอาคนอื่นเดือดร้อนไปหมด
(แถมพระเจ้าก็แพ้ให้พิคโคโร่ด้วยนะ)
หากวันนั้น ร่างเดิม ตัดสินใจที่จะยังผนวกตัวเองไว้แบบเดิม และ tame ความชั่วร้ายในตัว อาจจะไม่มีพระเจ้า ไม่มีพิคโคโร่ ไม่มีดรากอนบอลก็จริง แต่ก็คงไม่เกิดเรื่องวุ่นวายจากกระทำของพิคโคโร่เหมือนกัน
บางครั้งนะ สิ่งที่ไม่ดีในตัวเรา ก็มีไว้ให้เรายอมรับ และ tame มันให้ได้นะเธอ ทำให้มันเชื่อง เชื่อฟังเรา ไม่ใช่กำจัดออกไป ให้มันอยู่กับเรา ให้เรารู้ว่ามันยังอยู่ มีตัวตน แต่ให้มันเงียบในเวลาที่สมควร และออกมาในเวลาที่เหมาะที่ควร
เห็นไหม ไปๆมาๆ พิคโคโร่ ก็ได้รับการ tame จากความอ่อนโยนและไร้เดียงสาของโกฮัง และสุดท้ายปลายทางของการแยกร่างดีและร่างชั่ว ก็กลับมาร่วมร่างกันอยู่ดี พิคโคโร่กับพระเจ้าสุดท้ายก็มารวมร่างกัน
มันคือสัญลักษณ์ที่บอกว่า สุดท้ายเราก็จำเป็นต้องอ้าแขนโอบกอดยอมรับสิ่งที่ไม่ดีในตัวเรา เข้าใจ และทำให้มันเชื่องพอที่จะรู้กาลเทศะ เราถึงจะเป็นตัวเราที่สมบูรณ์ครบ
หากเราเป็นคนใจร้อน เรารู้ว่าเจออะไรแล้วเราจะปรี๊ด เราก็ต้องปล่อยให้อารมณ์เราปรี๊ด ไอ้ความใจร้อน ความปรี๊ด มันจึงมีตัวตน และเรารับรู้มัน
แต่เราบอกมันได้ว่า รู้แล้วว่าโกรธปรี๊ด แต่เอาไว้ไปแสดงออกทีหลังนะ เดี๋ยวโทรไปเม้ากับเพื่อนระบายให้หมด เดี๋ยวเขียนด่าลงไดอารี่ก็ได้ แต่ตอนนี้เอาตรงหน้าให้เสร็จก่อน
การใจร้อนขึ้โมโห อาจจะไม่ได้แก้ด้วยการกำจัดความใจร้อน หรือฝึกใจเย็น แต่อาจจะแก้ด้วยการฝึกให้ความใจร้อน มีกาลเทศะ รู้เวลาสถานที่ คล้ายๆการฝึกสติน่ะแหละ
หรือความ “แรง” ก็เหมือนกัน
บางครั้งเราก็ไม่ชอบที่เรา “แรง”
แต่มันก็มีนะที่บางครั้งความ “แรง” ของเรามันช่วยเราไว้
มันคงมีบ้างแหละที่เธอเคยนึกของคุณความ​ “แรง” ที่เธอมี
นั่นเพราะมันเงียบในเวลาที่ควรเงียบ
และมันออกเสียงในเวลาที่ควรออกเสียง
การ “กำจัด” สิ่งไม่ดีออกไปจากตัวเราน่ะ มันอุดมคติมากนะ เธอคิดว่าทำกันได้ไหม? มันอาจจะทำได้นะ แต่มันยาก และอาจจะมีผลข้างเคียงแบบ พระเจ้า vs พิคโคโร่
และถ้าเธอจำได้ มีตอนหนึ่งที่พระเจ้าถึงขั้นคิดว่า ถ้าฆ่าตัวตายซะ เรื่องจะจบ พิคโคโร่จะตายด้วย คิดดูแล้วกันว่าการ “ละทิ้ง” สิ่งชั่วร้ายในตัวเราออกไป ผลย้อนกลับมามันแรงแค่ไหนล่ะ
ถ้าใครมาบอกเธอให้ “กำจัด” นิสัยไม่ดีๆในตัวเธอนั่นน่ะนะ บางทีเขาก็อาจจะอ่านมาจากหนังสือสักเล่ม หรือจำประโยคนี้มาจากใครสักคน แล้วเอามาพูดต่อนั่นล่ะ
แม้แต่สิ่งชั่วร้ายในตัวเธอ
มันก็ยังต้องการการยอมรับ
ต้องการความสนใจ ใส่ใจ มีตัวตน
การ “ละทิ้ง” “ตัดทิ้ง” มันออกไป
อาจจะไม่ใช่คำตอบที่เหมาะทุกสถานการณ์
ลองมองการ ยอมรับ และทำให้มันเชื่อง ไว้เป็นอีกทางเลือกไหม
……………