Astronomia starożytnych Greków
Grekom zawdzięczamy powstanie astronomii matematycznej. Wielcy greccy myśliciele odrzucili mitologiczne wierzenia, a zjawiska na niebie starali się wyjaśniać głównie naukowo. Astronomia została więc oddzielona od astrologii.
Starożytni Grecy, jak inne ludy tamtych czasów, uprawiali rolnictwo i obserwowali niebo, aby odmierzać pory roku. Część ich wiedzy została zapożyczona od cywilizacji Mezopotamii. Początkowo wiedza Greków była nasycona wierzeniami innych ludów. W VI wieku p.n.e. greccy myśliciele zaczęli odchodzić od mitologicznych korzeni i szukać realnych wyjaśnień zjawisk na niebie. Tales z Miletu podróżował do Egiptu, gdzie studiował matematykę. Przypisuje mu się tezę o kulistości Ziemi. Pitagoras, znany matematyk, zaproponował teorię, że kosmos zbudowany jest z okrągłych sfer otaczających okrągłą Ziemię. Według tej teorii Słońce, Księżyc i każda z planet ma własną sferę. Arystoteles napisał wiele dzieł na temat ciał niebieskich. Wierzył on, że Ziemia jest kulą i znajduje się ona w centrum wszechświata. Powszechnie uznawany był zatem model geocentrycznej(Ziemia w centrum) budowy kosmosu. W III wieku p.n.e. Arystarch z Samos, jako pierwszy zaproponował heliocentryczny(Słońce w centrum) model Układu Słonecznego, jednak został on wtedy wyśmiany i zapomniany. W II wieku p.n.e. Hipparchos z Nikei, grecki matematyk i astronom, dość precyzyjnie ocenił swymi obliczeniami odległość od Ziemi do Księżyca. Stworzył on też najstarszy katalog gwiazd i system wielkości gwiazdowych(magnitudo) do określania jasności obiektów na niebie. Jego największym odkryciem było dostrzeżenie precesji ziemskiej osi(zjawisko zmiany kierunku osi obrotu obracającego się ciała). Do roku 100 n.e. Grecy stworzyli podstawy astronomii matematycznej.
Ostatnim wielkim astronomem starożytności był Klaudiusz Ptolemeusz. Pracował w Aleksandrii w II wieku n.e. Stworzył on rozbudowana teorię matematyczną, która pozwalała przewidywać ruchy ciał niebieskich. Ptolemeusz był pewny, że obiekty na niebie mogą się poruszać jedynie po dokładnie wytyczonych okręgach. W jego systemie planety wędrują ruchem jednostajnym po orbitach w kształcie okręgu. A ponieważ nawet proste obserwacje nieba pokazują co innego, Ptolemeusz rozbudował ten system o małe okręgi, które krążą po większych. Pokazuje to schemat poniżej, gdzie według tej teorii Ziemia to niebieski punkt, a czerwony to Słońce. Dodatkowo przesunął on Ziemię nieco względem środka orbit ciał wokół niej krążących. System Ptolemeusza jak na tamte czasy dobrze opisywał ruchy planet, jednak dziś wiemy, że jest nie prawdziwy, mimo to widzimy wyraźnie, jak na przestrzeni wieków stopniowo rosła matematyczna wiedza i precyzja obliczeń, która z czasem zastąpiła wiarę w gwiezdnych bogów...
Dziękuję za przeczytanie i pozdrawiam miłośników Kosmosu😎
Źródło informacji: https://pl.wikipedia.org
All rights reserved by @astromaniak 2018
Tak jak dawniej uczeni badali i mieli wiele do odkrycia, to w sumie dalej jest mnóstwo nie odkrytych jeszcze wszelakich zagadnień i głębi kosmosu, gdzie zaglądamy coraz dalej i dalej.