Θα φωτιστώ ποτέ ;

Λιώνει ο χρόνος , μη το κοιτάτε έγινε κουκκίδα , στρίβει στη γωνία , πάει.

Εσείς ;

Αχ βρε Δανέζη !!!

Μας χάλασες. 

Μας έκανες να είμαστε ψυλλιασμένοι και καθόμαστε στο μεταίχμιο μιας αλήθειας και μιας ψευδαίσθησης που δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμη μέσα μας.

Μια αγωνία πολλές φορές γι'αυτό το κενό που δεν είναι κενό αλλά κρύβει και άλλους κόσμους. 

Για την ολογραφική μας ύπαρξη και τις άπειρες δυνατότητές της.

Για τη χαρά να αγγίζεις ανθρώπους και πλάσματα όλων των ειδών όπου και αν βρίσκονται αρκεί να πάει η σκέψη σου εκεί.

Και τη διάχυτη αγάπη που σου λέει ότι δεν μπορείς πραγματικά να κάνεις κανό σε κανένα.

Και μετά απ' όλα αυτά , μετά από τόση πληροφορία και με ένα μυαλό ... αυτό , το καθημερινό που έχουμε όλοι να εξηγήσεις αυτές τις έννοιες .

Και κάποια στιγμή Ω ναι το πετυχαίνεις !!!!!

Έχεις βάλει σα σημάδι ένα γείτονα που σου κάνει δύσκολη τη ζωή  και λες πως αν αυτό τον άνθρωπο το δω με άλλο μάτι και κατανοήσω τις βλακείες που κάνει , τότε κάτι θα έχει γίνει.

Και ένα πρωί ξυπνάς γεμάτος κατανόηση κοιτώντας το γείτονα με απέραντη τρυφερότητα . Για μια στιγμή σκέπτεσαι πως κάπως έτσι είναι η φώτιση.   Προσπαθείς να θυμηθείς καταστάσεις που σε κάναν έξαλλο παλιά. αλλά τίποτα...κανένας εκνευρισμός.

Κορνάρει χωρίς λόγο στις 3 το μεσημέρι σαν παιχνίδι για τον εγγονό του και ενώ ποιο παλιά θα μπορούσες να πας και να το σκοτώσεις , αυτή τη στιγμή χαμογελάς τρυφερά. Φωνάζει δυνατά λέγοντας βλακείες , ουρλιάζουν όλοι μαζί οικογενειακός γιατί έτσι έχουν μάθει να μιλάνε και εσύ τους βλέπεις τρυφερά.

Αναρωτιέστε σοβαρά  και λες  ή φωτίστηκα ή έχω πάθει εγκεφαλικό  και ένα μέρος του εγκεφάλου  μου δεν λειτουργεί ή είμαι σε παράλληλο σύμπαν. 

Και κάποια στιγμή ο γείτονας κάνει το λάθος και βάζει σκυλάδικα !!! 

Και φωνάζεις απελπισμένος με όλα τα λαμπατέρ της φώτισης  να σβήνουν ένα ένα......

ΕΛΕΟΣ ΘΕΛΩ ΜΙΑ ΚΑΡΑΜΠΙΝΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ...................