Σκέψεις του δρόμου

Καθώς περπατούσα σήμερα πηγαίνοντας για ψώνια παρατηρούσα τους ανθρώπους , στο πρόσωπο και τη στάση του σώματός τους .

Δεν ήταν ευχάριστο αυτό που έβλεπα γιατί διαγραφόταν μια θλίψη και μια αγωνία πως δεν τους φτάνει ο χρόνος και ένα άγχος. 

Κάναν τα ψώνια τους γρήγορα και κοιτούσαν σχεδόν πειραγμένοι τους διπλανούς τους. Παρατήρησα στα καρότσια ότι τα περισσότερα είχαν έντονες γεύσεις πολλά γλυκά , πολλά snak με χημικά μέσα  και φθηνά αναψυκτικά. Προσπαθούσα να δω τη χαρά μέσα σε όλα αυτά αλλά δύστυχος δεν την έβλεπα πουθενά.

Επέστρεψα σπίτι με τη διάθεση να γράψω κάτι και να σχεδιάσω για τη χαρά , έτσι όπως μου βγαίνει αμοντάριστα με χαρούμενες εικόνες και λίγα λόγια.

Η χαρά μπορεί να έρθει αν θυμηθούμε κάποιες διακοπές μας που περάσαμε όμορφα.

Κάποιο όμορφο πρωινό που ξενυχτισμένοι πήγαμε να πάρουμε ένα καφέ και είδαμε την ανατολή σαν ήταν η πρώτη φορά.

Βλέποντας ένα πουλί.

Και η χαρά ήρθε! και είναι  η αιτία που η ψυχή θέλει να ταξιδέψει. 

Θα καβαλήσουμε λοιπόν ένα φυλλόπλοιο  και με οδηγό τον βατραχούλη τον Οδυσσέα, θα οδηγηθούμε  στις ποιο όμορφες και χρωματιστές παραλίες της ψυχής .

Καλή σας μέρα.

Όλες οι εικόνες είναι δικές μου από εικονογράφηση παραμυθιών μου.