Μουχλιασμένα τα όνειρα πάνω στα μουσκεμένα φύλα των δέντρων , καραδοκούν να βρουν στεγνό σημείο για να σταθούν και το φως σιγά σιγά χάνεται και αυτό και θα πρέπει να διατηρήσω τις εικόνες στο μυαλό μου αναλλοίωτες.
Ήλιε κάτσε λίγο ακόμα, γιατί είσαι τόσο βιαστικός ; Τι συμβαίνει ;
Τα φύλα των δέντρων είναι σχεδόν πράσινα , μετά κιτρινίζουν και μετά πέφτουν και εμείς τα πατάμε. Είναι μια κίτρινη σκόνη και γίνεται ένα με το χώμα .
Αυτό λέγετε ανακύκλωση.
Εγώ ακόμα είμαι ένα πράσινο φύλο . Η γιαγιά μου, ο μπαμπάς μου, η μαμά μου και ο θείος μου έγιναν κίτρινα φύλα και έπεσαν κάτω .
Έγιναν κίτρινη σκόνη.
Τώρα μόνη εδώ αναρωτιέμαι αν υπήρξαν ποτέ όλα αυτά τα κίτρινα φύλα , όλοι αυτοί οι κίτρινοι άνθρωποι. Ακόμη και αν υπάρχουν αναμνήσεις δεν ωφελούν. Υπάρχουν άλλωστε και οι φανταστικές αναμνήσεις και μπορεί να είναι και ποιο ευχάριστες. Τις πλάθεις όπως θες και έτσι φτιάχνεις ένα παρελθόν υπέροχο.