ÜNİVERSİTE YILLARIMA DÖNÜŞ

  Kuşadası 'ndan yolculuk başlamıştı Bursa' ya. Yaş 18. Neler olup bittiğinin çok farkında değildim aslında. Tek bildiğim başka bir şehirde yaşayacaktım ve ailem yanımda olmayacaktı. Cazip bir fikir gibi geliyordu yalnız yaşamak, kendi kararlarını kendin vermek. Bir yandan da ürkütücü gelmiyor da değildi.   Uzun bir yolculuk geçirmiştik. Tek yaptığım geldiğimiz sokakları ezberlemeye çalışmaktı. Yön bulma konusunda kendime açıkçası çok güvenemiyordum. Kaybolmuşluğum çok vardır. 

   Görükle denilen bir köyde yaşayacaktım. Dikkatimi çeken ilk şey yaşlı insanların çok az olduğuydu. Binalar yeni yapılmış ve eski binalara göre oldukça küçüktü. Sokaklar temiz, yollar ise pürüzsüzdü. Köyün içerisinde bir çok kafe vardı. Aslında  köy olduğunu duyduğumda gördüklerim karşısında hayrete düşmüştüm. Burası  üniversite gençlerinin yaşadığı bir köydü. Uludağ Üniversitesi 'ne 10 dakikalık mesafedeydi. Bu yüzden gençler burayı tercih ediyordu.

  Ailem beni yaşayacağım yurda bıraktıktan sonra Kuşadası 'na tekrar yolculukları başladı. Bense arkalarından sadece el sallayabildim. Ne yapacağım nereye gideceğim konusunda pek bir fikrim yoktu. Düşündüğüm tek şey kaybolmamaktı. Yurt bomboştu o yüzden yurdun aşçılarıyla arkadaş olmaya karar verdim. Şükriye Teyze en sevdiğim kişiydi yurtta. Ben ona Şüşü diyordum. Her gördüğü yerde bana yemek yedirmeye çalışırdı. Yurtta bütün kızlara annelik yapardı. 

Akşam olduğunda hüzünlenmiş ve yalnız hissetmeye başlamıştım. Tek başıma masada otururken yanıma bir kız geldi. Kocaman gülümsemesiyle bana elini uzattı. En yakın arkadaşım olacaktı Duygu. Onunla birden kardeş gibi olmuştum. O benim ailem gibiydi orada. Aynı bölümü okuduğumuzu öğrendiğimde çok mutlu olmuştum. Her gün sabah beraber okula gider gelirdik. Sonra en eğlenceli zamanlar gelmeye başladı. Yurdun en yaramaz kızlarıydık. Olaysız günümüz geçmezdi. Hırsız bile yakalamıştık. Balkondan balkona atlamadım desem yalan olur. En son yaramazlığım burnumu cama çarpmamla son buldu. Mosmor bir surat, yaralı bir burun... 

Yıllar çok çabuk geçmeye başladı. Bursa  evim gibi olmuştu. Bir çok doStum vardı. Bursa' yı bırakıp gitmek istemiyordum artık. 

Bu yazımı üniversiteye yeni başlayacak arkadaşlarım için yazdım. Umarım her şey gönlünüzce olur. Üniversite yıllarınızın kıymetini bilin.

 Kendinize iyi bakın !