මං ලොකු උනාම..

ඉස්සර මං ටවුන් එකට ගිහින් එනකොට, උසාවි ගිහින් එනකොට විතරක් නෙවෙයි කොහේ මොකට ගිහින් ආවත් පිස්සු කන්න දූවගෙන ඇවිත් "මට මොනාද ගෙනාවෙ" කියල අහනකොට දෙන්න මොනවහරි දෙයක් තියෙන්න ඕනි. සමහර දවසට එයා කියන දේම ගෙනත් දෙන්න වෙනව.

සමහර දවසට එයා මොනාද ගෙනාවෙ කියල කෙලින්ම අහන්නෙත් නෑ. "පස්සෙ බලමු.. ඔයා ආව විතරයිනෙ" කියනව.

ගේන්න අමතක උනොත් ඉතින්....

"ඔයා මට ටොෆියක්වත් ගෙනාවෙ නැද්ද.. ඔයාට මාව මතක් උනේවත් නැද්ද පුංචී.." පිස්සු කන්න එතකොට අහනව.

කඩේ වහල තිබුණ.. සල්ලි තිබුණෙ නෑ.. කියල මං බේරෙනව..

ඔයා ඉතින් මට ටොෆියක්වත් ගෙනාවෙ නෑනෙ... පිස්සු කන්න ආයෙ ආයෙ කියනව..

එයාගෙ බාප්පයි මායි ඇඳුමක් එහෙම ගන්න ගිය දවසට චූටි බබාලගෙ ඇඳුම් තියෙන සෙක්ෂන් එකට නොගිහින් එන්න හිතෙන්නෙ නෑ දැන්.. ඇයි ඉතින් ගෙදර එක්කෙනෙක් බලාගෙන ඉන්නව. එයාට මොනාහරි අරගෙන නොගියොත් ඒ මූණ අඳුරු වෙනව බලන්න බෑ.

පිස්සු කන්නට ගවුමක් එහෙම අරගෙන ගිය දවසට අප්පේ බලන්න එපැයි ආදරේ...

"මං ලොකු වෙලා තාත්ත විතර උනාම පුංචිට සාරි ගොඩ...කුයි බාප්පට ටීෂර්ට් ගොඩ..කුයි ගෙනත් දෙනව" එයා එහෙම කියනව.

ඉතින් මං හැමදාම එයාට බයිට් පැකට් එකක්, සව්බර පැකට් එකක්, ටිපිටිප් එකක් එහෙම අරන් යනව..

"ඔයා ලොකු වෙලා.. ලොකු ඉස්කෝලෙ ගිහිල්ල එහෙම.. ජොබ් එකක් කරල මට සලකන්න ඕනි හරිද..

එහෙම දවසට මං විහිළුවට කියනව.

"මං ලොකු ඉස්කෝලෙ යනකොට ඔයා මැරිල ඉඳියි..." පිස්සු කන්න ඒව කකා ගානක් නැතුව කියනව.