Vazgeçme!

Ne yapacağımı bilmeden geçirdiğim günlerin sayısı çoğalıyor. Artık kendimden vazgeçmek üzereyim. Vazgeçmeye gücüm kaldı mı ondan bile şüpheliyim. Olmuyor işte ne yapsam dipsiz çukurlardan çıkaramıyorum kendimi. Galiba karakter meselesi... İçimden geçenleri tam olarak anlatabilsem rahatlayacağım galiba ama ne yazsam eksik kalıyor. Sonra o eksik parçalar kanser hücreleri gibi kontrolsüzce çoğalıyor ve beni sıkıştırdıkça sıkıştırıyor.

Hayallerim, umutlarım yerle bir. Geleceğinden şüphe etmediğim güzel günlere ulaşamadım nicedir. Ama hayatta ne olursa olsun şükret der ya büyüklerimiz; şükür bugünlerimize. Bazı şeyleri içinden söküp atman zor oluyor. Zaman alıyor ve o zaman geldiğinde kendiliğinden çekip gidiyor seni üzen ne varsa. Zamanında üzüldüklerine artık gülüp geçiyorsun. Bir zamanlar seni acıdan bayıltacak sandığın ne varsa önemini yitiriveriyor bir anda. Arkana bakmadan gitmelerin değeri artıyor ve boş vermenin gerekliliği çarpıyor insanın yüzüne. O anlarda anlıyorsun zamanla geçer sözünün anlamını. Zamanla geçmiyor belki de ama ilk günkü gibi yakmıyor seni. Un ufak etmiyor. Durduğu yerde duruyor ama sen görmezden geliyorsun.

)